Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για το ντέρμπι του «άδειου» ΣΕΦ, την εκνευριστική αστοχία, που θύμισε το ματς στα Πατήσια και εξηγεί γιατί θα είναι ένα καλό μάθημα ενόψει Ευρωλίγκας!
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς ξεπεράσατε το «σοκ» από το θέαμα που παρουσίασαν οι «αιώνιοι» στο πρώτο ντέρμπι της χρονιάς, αλλά ένα κολλύριο θα έκανε καλό στα... πονεμένα μάτια μας λίγο μετά το τέλος. Εντάξει. Περιμέναμε να δούμε τις ομάδες ανέτοιμες. Όπως περιμέναμε κι ένα μέτριο ματς που θα πήγαινε περισσότερο στη δύναμη και λιγότερο στις συνεργασίες. Λογικό αν αναλογιστεί κάποιος τον λιγοστό χρόνο που είχαν οι δύο ομάδες να κάνουν πλήρεις τις προπονήσεις τους.
Όμως αυτό το θέαμα, σίγουρα δεν το περίμενε κανείς. Όσο να 'ναι υπάρχουν παίκτες από το πρώτο ράφι, παίκτες που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να προσφέρουν το κάτι παραπάνω και να δώσουν διαφορετικό χρώμα σε ένα τέτοιο ντέρμπι. Τζίφος. Όπως πήγαινε το ματς «φοβόταν ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη» με τους δύο προπονητές να δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στην άμυνα και λιγότερη στην επίθεση.
Προσθέστε τη νευρικότητα που παρουσίασαν οι παίκτες των δύο ομάδων και ορίστε το αποτέλεσμα. Μηδέν! Όσο ανέτοιμος και αν είσαι, όσο χρόνο και αν χρειάζεσαι, δεν νοείται να τελειώνει ένα ντέρμπι «αιωνίων» και να μετράμε 79 άστοχα σουτ και μόλις 37 εύστοχα!! Για να μην συνυπολογίσουμε και τις 14/23 βολές συνολικά.
Αναμφισβήτητα ήταν μια... κακοποίηση του μπάσκετ, όπως ακριβώς συνέβη και πριν 19 χρόνια, στο ματς κυπέλλου στα Πατήσια. Τουλάχιστον σε εκείνο το ντέρμπι υπήρχε κόσμος (σ.σ. έστω και σε ένα γήπεδο 2Χ3!) και η ατμόσφαιρα θύμιζε ντέρμπι. Τώρα; Μόνο οι φανέλες και τα σήματα των ομάδων μαρτυρούσαν ότι στο παρκέ του ΣΕΦ υπήρχαν οι δύο καλύτερες ομάδες της Ελλάδας και δύο από τις καλύτερες της Ευρώπης. Είπαμε όμως. Λογικό μεν, αλλά ως ένα σημείο δε. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά το συγκεκριμένο ντέρμπι παρακολούθησε και όλη η Ευρώπη...
Στα αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός την... πάτησε από τρεις παράγοντες. Αφενός έριξε όλο το βάρος στην αναχαίτιση του Σπανούλη με τον Παππά να παίρνει credit στην αντιμετώπισή του βγάζοντας αρκετή ενέργεια. Αφετέρου είδε τα βασικά «κλειδιά» του περσινού sweep να μένει στα «ρηχά» και να μην παίρνει καμία βοήθεια ούτε από τον Λάσμε, ούτε από τον Γκιστ, ούτε από τον Κάρι, ούτε από τον Μπράμος αλλά ούτε και από τον Ματσιούλις. Συνολικά είχαν επτά πόντους (!!) με 3/16 σουτ εντός πεδιάς!! Στον Ούκιτς δεν αναφέρομαι γιατί υπήρχε το πρόβλημα τραυματισμού και θα ήταν υπερβολικό να περίμενε κάποιος τον Ούκιτς των περσινών τελικών ή έστω του πρόσφατου Ευρωμπάσκετ.
Το τρίτο ήταν η έκπληξη με τον Ματ Λοτζέσκι, ο οποίος ήταν όαση με 4/4 σουτ και 5/5 βολές στο... χάος της γενικής αστοχίας. Όσο έκπληξη μπορεί να χαρακτηριστεί η καλή του απόδοση, αφού γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο αποκτήθηκε. Για να βρίσκει ο Ολυμπιακός το «σίγουρο» σουτ. Και ο Αμερικανός (με βελγικό διαβατήριο) αυτό μπορεί να κάνει. Με αυτόν τον τρόπο αναδείχθηκε MVP στο Βέλγιο και με αυτόν τον τρόπο βγάζει το μεροκάματό του. Οπότε δεν ήταν και τόσο... έκπληξη η παρουσία του στο ντέρμπι.
Φυσικά ο Ολυμπιακός μπόρεσε να «ξεμπλοκάρει» με τα σουτ του Λοτζέσκι και να πάρει ανάσες από τους Πρίντεζη και Σλούκα στο δεύτερο ημίχρονο. Όμως εάν δεν υπήρχε η επιθετική άμυνα των «ερυθρολεύκων» για να βγάλει τα... συκώτια των παικτών του Πεδουλάκη, τότε θα κάναμε λόγο για άλλο ματς. Σε ένα ματς που δεν είχε καθόλου (μα καθόλου όμως) ρυθμό, ο Ολυμπιακός στηρίχθηκε στην καλή του άμυνα. Και φυσικά φάνηκε ξεκάθαρα η προσφορά του Βαγγέλη Μάντζαρη!
Οι «ερυθρόλευκοι» είναι άλλη ομάδα με τον 23χρονο πόιντ γκαρντ στο παρκέ (ασχέτως αν είχε 2/9 τρίποντα), ο οποίος απέδειξε πόσο πολύ... απουσίασε από τον Ολυμπιακό στους περσινούς τελικούς. Σε αυτό το σημείο θέλω να αναφερθώ στον Πέτγουεϊ ο οποίος τα... έσπασε, έβαλε ένα καθοριστικό τρίποντο, ενώ «ανέβασε» λίγο μετά στο τουίτερ την -εντυπωσιακή αν μη τι άλλο- τάπα του στον Μαυροκεφαλίδη. Απλά πρέπει να καταλάβει ότι είναι διαφορετικό για έναν παίκτη να παίζει στο Ρέθυμνο και διαφορετικό στους πρωταθλητές Ευρώπης.
Στην απουσία του Έισι Λο (που ήταν πολύ σημαντική) δεν πρόκειται να σταθώ, αφού και ο Παναθηναϊκός θα είναι... άλλη ομάδα με τους Μαυροκεφαλίδη και Ούκιτς σε φουλ φόρμα, έχοντας κάνει προπονήσεις με την ομάδα. Ουσιαστικά οι νταμπλούχοι τα περίμεναν όλα από τον Δημήτρη Διαμαντίδη ο οποίος προσπαθούσε να κρατήσει την ομάδα του με ατομικές ενέργειες στο ματς. Ήταν μεγάλο το πρόβλημα των «πρασίνων» στο «πέντε εναντίον πέντε» και απλά βρήκε κάποιες λύσεις όταν έτρεξε στο ανοικτό γήπεδο με τον Παππά.
Μέχρι εκεί όμως. Σε γενικές γραμμές ήταν ένα από τα χειρότερα παιχνίδια του Παναθηναϊκού που (κατά την ταπεινή μου άποψη) δύσκολα θα τον ξαναδούμε σε αυτήν την κατάσταση. Όχι ότι ο Ολυμπιακός μάγεψε! Απλούστατα φάνηκε ότι το ήθελε περισσότερο προκειμένου να κρατήσει «ζωντανό» το ενδιαφέρον της κανονικής περιόδου (τουλάχιστον) μέχρι το παιχνίδι του ΟΑΚΑ στον δεύτερο γύρο. Αν και απ' ότι βλέπουμε δεν παίζει ρόλο το πλεονέκτημα, αλλά η κατάσταση που θα βρίσκονται οι ομάδες εκείνη την περίοδο... Τουλάχιστον αυτό το ντέρμπι θα είναι ένα μάθημα προς... αποφυγή ενόψει της συνέχειας και πιο συγκεκριμένα για τα παιχνίδια της Ευρωλίγκας!
ΥΓ: Δεν τον γνώριζα καλά. Είχαμε ανταλλάξει μόνο κάποιες (τυπικές ως επί των πλείστων) κουβέντες στα γήπεδα, στα ταξίδια ή σε κάποιες εκδηλώσεις. Πράγματι, σε «ψάρωνε» με το παραμικρό! Αν και η πρώτη μας «γνωριμία» έγινε την εποχή που μάθαινα δημοσιογραφία στη σχολή πριν από 20 χρόνια και εκείνος ήταν ο «καθηγητής» μου. Όμως το άκουσμα της είδησης στάθηκε αρκετό για να βουρκώσουν τα μάτια μου. Μπορεί ο Νίκος Γκάλης να μας έκανε να αγαπήσουμε το μπάσκετ, αλλά ο Φίλιππος Συρίγος ήταν εκείνος που μας το έμαθε. Εκείνος που το έβαλε στα σπίτια μας. Με τη φωνή του. Με τα γραπτά του. Καλό παράδεισο να έχεις και θα σε θυμόμαστε για πάντα... Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του...
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς ξεπεράσατε το «σοκ» από το θέαμα που παρουσίασαν οι «αιώνιοι» στο πρώτο ντέρμπι της χρονιάς, αλλά ένα κολλύριο θα έκανε καλό στα... πονεμένα μάτια μας λίγο μετά το τέλος. Εντάξει. Περιμέναμε να δούμε τις ομάδες ανέτοιμες. Όπως περιμέναμε κι ένα μέτριο ματς που θα πήγαινε περισσότερο στη δύναμη και λιγότερο στις συνεργασίες. Λογικό αν αναλογιστεί κάποιος τον λιγοστό χρόνο που είχαν οι δύο ομάδες να κάνουν πλήρεις τις προπονήσεις τους.
Όμως αυτό το θέαμα, σίγουρα δεν το περίμενε κανείς. Όσο να 'ναι υπάρχουν παίκτες από το πρώτο ράφι, παίκτες που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να προσφέρουν το κάτι παραπάνω και να δώσουν διαφορετικό χρώμα σε ένα τέτοιο ντέρμπι. Τζίφος. Όπως πήγαινε το ματς «φοβόταν ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη» με τους δύο προπονητές να δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στην άμυνα και λιγότερη στην επίθεση.
Προσθέστε τη νευρικότητα που παρουσίασαν οι παίκτες των δύο ομάδων και ορίστε το αποτέλεσμα. Μηδέν! Όσο ανέτοιμος και αν είσαι, όσο χρόνο και αν χρειάζεσαι, δεν νοείται να τελειώνει ένα ντέρμπι «αιωνίων» και να μετράμε 79 άστοχα σουτ και μόλις 37 εύστοχα!! Για να μην συνυπολογίσουμε και τις 14/23 βολές συνολικά.
Αναμφισβήτητα ήταν μια... κακοποίηση του μπάσκετ, όπως ακριβώς συνέβη και πριν 19 χρόνια, στο ματς κυπέλλου στα Πατήσια. Τουλάχιστον σε εκείνο το ντέρμπι υπήρχε κόσμος (σ.σ. έστω και σε ένα γήπεδο 2Χ3!) και η ατμόσφαιρα θύμιζε ντέρμπι. Τώρα; Μόνο οι φανέλες και τα σήματα των ομάδων μαρτυρούσαν ότι στο παρκέ του ΣΕΦ υπήρχαν οι δύο καλύτερες ομάδες της Ελλάδας και δύο από τις καλύτερες της Ευρώπης. Είπαμε όμως. Λογικό μεν, αλλά ως ένα σημείο δε. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά το συγκεκριμένο ντέρμπι παρακολούθησε και όλη η Ευρώπη...
Στα αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός την... πάτησε από τρεις παράγοντες. Αφενός έριξε όλο το βάρος στην αναχαίτιση του Σπανούλη με τον Παππά να παίρνει credit στην αντιμετώπισή του βγάζοντας αρκετή ενέργεια. Αφετέρου είδε τα βασικά «κλειδιά» του περσινού sweep να μένει στα «ρηχά» και να μην παίρνει καμία βοήθεια ούτε από τον Λάσμε, ούτε από τον Γκιστ, ούτε από τον Κάρι, ούτε από τον Μπράμος αλλά ούτε και από τον Ματσιούλις. Συνολικά είχαν επτά πόντους (!!) με 3/16 σουτ εντός πεδιάς!! Στον Ούκιτς δεν αναφέρομαι γιατί υπήρχε το πρόβλημα τραυματισμού και θα ήταν υπερβολικό να περίμενε κάποιος τον Ούκιτς των περσινών τελικών ή έστω του πρόσφατου Ευρωμπάσκετ.
Το τρίτο ήταν η έκπληξη με τον Ματ Λοτζέσκι, ο οποίος ήταν όαση με 4/4 σουτ και 5/5 βολές στο... χάος της γενικής αστοχίας. Όσο έκπληξη μπορεί να χαρακτηριστεί η καλή του απόδοση, αφού γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο αποκτήθηκε. Για να βρίσκει ο Ολυμπιακός το «σίγουρο» σουτ. Και ο Αμερικανός (με βελγικό διαβατήριο) αυτό μπορεί να κάνει. Με αυτόν τον τρόπο αναδείχθηκε MVP στο Βέλγιο και με αυτόν τον τρόπο βγάζει το μεροκάματό του. Οπότε δεν ήταν και τόσο... έκπληξη η παρουσία του στο ντέρμπι.
Φυσικά ο Ολυμπιακός μπόρεσε να «ξεμπλοκάρει» με τα σουτ του Λοτζέσκι και να πάρει ανάσες από τους Πρίντεζη και Σλούκα στο δεύτερο ημίχρονο. Όμως εάν δεν υπήρχε η επιθετική άμυνα των «ερυθρολεύκων» για να βγάλει τα... συκώτια των παικτών του Πεδουλάκη, τότε θα κάναμε λόγο για άλλο ματς. Σε ένα ματς που δεν είχε καθόλου (μα καθόλου όμως) ρυθμό, ο Ολυμπιακός στηρίχθηκε στην καλή του άμυνα. Και φυσικά φάνηκε ξεκάθαρα η προσφορά του Βαγγέλη Μάντζαρη!
Οι «ερυθρόλευκοι» είναι άλλη ομάδα με τον 23χρονο πόιντ γκαρντ στο παρκέ (ασχέτως αν είχε 2/9 τρίποντα), ο οποίος απέδειξε πόσο πολύ... απουσίασε από τον Ολυμπιακό στους περσινούς τελικούς. Σε αυτό το σημείο θέλω να αναφερθώ στον Πέτγουεϊ ο οποίος τα... έσπασε, έβαλε ένα καθοριστικό τρίποντο, ενώ «ανέβασε» λίγο μετά στο τουίτερ την -εντυπωσιακή αν μη τι άλλο- τάπα του στον Μαυροκεφαλίδη. Απλά πρέπει να καταλάβει ότι είναι διαφορετικό για έναν παίκτη να παίζει στο Ρέθυμνο και διαφορετικό στους πρωταθλητές Ευρώπης.
Στην απουσία του Έισι Λο (που ήταν πολύ σημαντική) δεν πρόκειται να σταθώ, αφού και ο Παναθηναϊκός θα είναι... άλλη ομάδα με τους Μαυροκεφαλίδη και Ούκιτς σε φουλ φόρμα, έχοντας κάνει προπονήσεις με την ομάδα. Ουσιαστικά οι νταμπλούχοι τα περίμεναν όλα από τον Δημήτρη Διαμαντίδη ο οποίος προσπαθούσε να κρατήσει την ομάδα του με ατομικές ενέργειες στο ματς. Ήταν μεγάλο το πρόβλημα των «πρασίνων» στο «πέντε εναντίον πέντε» και απλά βρήκε κάποιες λύσεις όταν έτρεξε στο ανοικτό γήπεδο με τον Παππά.
Μέχρι εκεί όμως. Σε γενικές γραμμές ήταν ένα από τα χειρότερα παιχνίδια του Παναθηναϊκού που (κατά την ταπεινή μου άποψη) δύσκολα θα τον ξαναδούμε σε αυτήν την κατάσταση. Όχι ότι ο Ολυμπιακός μάγεψε! Απλούστατα φάνηκε ότι το ήθελε περισσότερο προκειμένου να κρατήσει «ζωντανό» το ενδιαφέρον της κανονικής περιόδου (τουλάχιστον) μέχρι το παιχνίδι του ΟΑΚΑ στον δεύτερο γύρο. Αν και απ' ότι βλέπουμε δεν παίζει ρόλο το πλεονέκτημα, αλλά η κατάσταση που θα βρίσκονται οι ομάδες εκείνη την περίοδο... Τουλάχιστον αυτό το ντέρμπι θα είναι ένα μάθημα προς... αποφυγή ενόψει της συνέχειας και πιο συγκεκριμένα για τα παιχνίδια της Ευρωλίγκας!
ΥΓ: Δεν τον γνώριζα καλά. Είχαμε ανταλλάξει μόνο κάποιες (τυπικές ως επί των πλείστων) κουβέντες στα γήπεδα, στα ταξίδια ή σε κάποιες εκδηλώσεις. Πράγματι, σε «ψάρωνε» με το παραμικρό! Αν και η πρώτη μας «γνωριμία» έγινε την εποχή που μάθαινα δημοσιογραφία στη σχολή πριν από 20 χρόνια και εκείνος ήταν ο «καθηγητής» μου. Όμως το άκουσμα της είδησης στάθηκε αρκετό για να βουρκώσουν τα μάτια μου. Μπορεί ο Νίκος Γκάλης να μας έκανε να αγαπήσουμε το μπάσκετ, αλλά ο Φίλιππος Συρίγος ήταν εκείνος που μας το έμαθε. Εκείνος που το έβαλε στα σπίτια μας. Με τη φωνή του. Με τα γραπτά του. Καλό παράδεισο να έχεις και θα σε θυμόμαστε για πάντα... Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του...
Πηγή: www.sportdog.gr
Post a Comment