Εντάξει, ο τίτλος είναι υπερβολικός. Το παραδέχομαι και ας με συγχωρήσετε. Είναι η νέα... version από την μυθική ατάκα του Γιώργου Χελάκη στη ραδιοφωνική του μετάδοση στον ΣΠΟΡ ΦΜ για τον Ζιοβάνι και την γκολάρα του Βραζιλιάνου "μάγου" στο εμφατικό 3-0 επί της Γαλατασαράι ("αυτά τα κάνει ο Ζιοβάνι και πριν από 30 χρόνια ο Πελέ). Ο Λεβ Γιασίν είναι ένας θρύλος του αθλήματος και της θέσης. Ο Σοβιετικός αναδείχθηκε από τη ΦΙΦΑ ως ο κορυφαίος τερματοφύλακας του 20ού αιώνα. Μην παρεξηγήσετε και αυτόν τον παραλληρισμό που κάνω γιατί απόψε γιορτάζουμε! Και όλα επιτρέπονται...
Και ο Ρομπέρτο, όμως, εξελίσσεται σε έναν θρύλο του Θρύλου. Επτά αποκρούσεις, οι περισσότερες εξ αυτών κρίσιμες. Δύσκολες έως αδύνατες να γίνουν. Με χέρια, πόδια, εκτινάξεις... Ό,τι και να έκανε η Μπενφίκα, απέναντί της έβρισκε τοίχο. Είναι ξεκάθαρο ότι ο Ισπανός τερματοφύλακας είχε ένα επιπλέον προσωπικό κίνητρο. Έπαιξε για μία σεζόν στην Μπενφίκα (2010/11), που έδωσε 8.500.000 ευρώ στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και έφτασε στα όρια του χλευασμού. Μέχρι και στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου πριν από τον αγώνα, τη Δευτέρα, η πρώτη ερώτηση από Πορτογάλο συνάδελφο στον Μίτσελ είχε να κάνει με τον Ρομπέρτο και το λάθος του στο γκολ της πρώτης αναμέτρησης στη Λισαβόνα. Τη νύχτα της Τρίτης, οι άνθρωποι της Μπενφίκα πρέπει να αισθάνονται λίγο πικραμένοι.
Εμένα, όμως, δεν με ενδιαφέρουν αυτά. Ο Ρομπέρτο απόψε φορούσε τη φανέλα του Ολυμπιακού. Τίμησε και με το παραπάνω τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο στο στήθος. Αυτό ξέρω και αυτό κρατάω... Στην Μπενφίκα μπορεί να κλαίνε με μαύρο δάκρυ, αλλά εμάς μας νοιάζει ο Θρύλος και μόνο. Επτά τόσο σημαντικές αποκρούσεις σε επίπεδο Champions League είναι πολλές. Κι αν στην έδρα της Άντερλεχτ βοήθησε εξίσου σημαντικά και ο Κώστας Μήτρογλου με τα τρία γκολ που σημείωσε, στο εντός έδρας ματς με την Μπενφίκα ο Ρομπέρτο είναι ο απόλυτος ήρωας του Ολυμπιακού. Έδωσε τα πάντα και στις δύο νίκες μέχρι στιγμής στον 3ο όμιλο, αλλά απόψε το κάτι παραπάνω. Οι τρεις βαθμοί έχουν ξεκάθαρα την υπογραφή του. Η ομάδα δεν έπαιξε καλά, κάθε άλλο. Ίσως το χειρότερο ευρωπαϊκό παιχνίδι του Ολυμπιακού στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" από εποχής Τροντ Σόλιντ. Ε και; Το έγραψα και μετά τη νίκη στην έδρα της Άντερλεχτ, το γράφω και τώρα. Μας χρωστάει πολλά ακόμα η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη στην Ευρώπη. Η τύχη, η μοίρα, μας χρωστάνε πολλά... Έχουμε αποκλειστεί από την επόμενη φάση τέσσερις φορές, με 10 και 9 βαθμούς. Έχοντας κάνει ματσάρες και ματσάρες. Με τη φιναλίστ του περυσινού Europa League παίζαμε. Για αυτό ό,τι και να λένε οι άλλοι μην τους ακούτε. Είμαστε υπερήφανοι για την ομάδα μας. Όταν η ομάδα μάζευε τόσους πόντους και αποκλειόταν, παίζοντας στα περισσότερα ματς πολύ καλά, μετρούσε το αποτέλεσμα. Έτσι και τώρα, το αποτέλεσμα μετράει.
Η ιστορία του ματς είναι απλή: η Μπενφίκα δεν σκόραρε στις δύο καλές ευκαιρίες που είχε στο πρώτο δεκάλεπτο λόγω Ρομπέρτο. Ο Ολυμπιακός πέτυχε γκολ στο 13ο, στην πρώτη του καλή στιγμή στο ματς, με την καρφωτή κεφαλιά του Κώστα Μανωλά, ο οποίος πήρε φόρα και με εκπληκτικό άλμα έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Μπενφίκα, με τους φιλοξενούμενους να μένουν ακίνητοι, αφήνοντας τον 22άχρονο στόπερ αμαρκάριστο. Οι στημένες φάσεις "πλήγωσαν" την ομάδα στην πρεμιέρα κόντρα στην Παρί Σεν-Ζερμέν και στον πρώτο αγώνα με την Μπενφίκα. Σειρά μας, λοιπόν, να "πληγώσουμε" τον αντίπαλο μέσα από τις στημένες φάσεις.
Είναι από τα παιχνίδια που τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά εξ αρχής. Ο Ολυμπιακός μπορεί να σκόραρε νωρίς, αλλά δεν έδειχνε σε καμία περίπτωση να έχει τον έλεγχο στο ματς. Τακτικά, η ομάδα δεν ήταν όπως θα έπρεπε. Το ρίσκο με τους δύο επιθετικούς στην αρχική εντεκάδα (Σαβιόλα, Μήτρογλου) απέτυχε για δεύτερη φορά σε επίπεδο Champions League, καθώς από το πρώτο λεπτό η ομάδα έχασε τον έλεγχο της μεσαίας γραμμής. Η Μπενφίκα είχε παραπάνω παίκτη στο κέντρο και πήρε εύκολα το χώρο. Στο δεύτερο ημίχρονο με την είσοδο του Ντομίνγκες αντί του Σαβιόλα στόχος ήταν να κρατήσει η ομάδα περισσότερο την μπάλα στην κατοχή της, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Ήταν δύσκολο να αλλάξει η ροή του ματς, όταν σχεδόν από την αρχή η Μπενφίκα έχει το κουμάντο και οι περισσότεροι παίκτες των Πειραιωτών δεν βρίσκονταν σε καλή βραδιά. Ο στόχος σχεδόν σε όλο το δεύτερο μέρος ήταν να κρατήσουμε πίσω. Παλικαρίσια, με αυτοθυσία, και τον Ρομπέρταρο στο τέρμα. Δημιουργικά και επιθετικά δεν βγήκε τίποτα στο χορτάρι. Η μπάλα δεν έφτανε στον Μήτρογλου, ο οποίος περιορίστηκε σε αμυντικό ρόλο, προσπαθώντας να πρεσάρει όσο μπορεί. Δύο καθαρές φάσεις για γκολ σε 93 λεπτά αγώνα είναι λίγες για τον Ολυμπιακό. Μία με το γκολ του Μανωλά και μία με τον εξαιρετικό Σαλίνο στο τέλος.
Επειδή και ο τερματοφύλακας είναι μέλος της ομάδας, η νίκη είναι δίκαιη. Ο Ολυμπιακός έφτασε τους επτά βαθμούς και απομένουν δύο αγώνες για να εξασφαλίσει την πρόκριση στις 16 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Τακτικά ο Ολυμπιακός είχε πρόβλημα και ο Μίτσελ πρέπει να δουλέψει τις αδυναμίες. Δεν θα υπάρχει πάντα ένας Ρομπέρτο να μας σώζει. Γνωρίζω ότι με περιμένετε στη γωνία για τον Ισπανό προπονητή... Οι αμφιβολίες μου παραμένουν, αλλά η ομάδα κερδίζει και βρίσκεται κοντά σε ένα στόχο που έχει να επιτύχει από τη σεζόν 2009/10. Θεωρώ πως είμαι δίκαιος στη ζωή μου, για αυτό και γράφω τώρα πως το "γύρισμα" που έχει κάνει ο Μίτσελ δεν υπάρχει. Ήταν με το ενάμιση πόδι στην έξοδο και τώρα βαδίζει καβάλα στο άλογο. Μαγκιά του. Μπήκε και ο ίδιος πιο βαθιά στο DNA της ομάδας. Και του βγάζω το καπέλο γιατί γύρισε την κατάσταση παλικαρίσια, μοναχικά, με την προσωπικότητά του. Δεν θυμάμαι ξανά στο παρελθόν τέτοια ανατροπή δεδομένων από προπονητή του Ολυμπιακού. Μαγκιά του... Η ομάδα παίρνει τα αποτελέσματα που θέλει, χωρίς να έχει πάντα καλή απόδοση. Αυτό δείχνει δύο πράγματα: ότι το ερυθρόλευκο σύνολο χτίζει χαρακτήρα και ότι έχει πολλή δουλειά ακόμα μπροστά του για να βελτιωθεί ακόμα περισσότερο σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού.
Η εικόνα που τελειώνει το ματς και ο Ρομπέρτο ξαπλώνει στο χορτάρι και χτυπάει τη γροθιά του στο έδαφος, πανηγυρίζοντας, δεν φεύγει από το μυαλό μου. Δεν σβήνει, όπως και αυτή του Μίτσελ, ο οποίος τρέχει να αγκαλιάσει τον Ισπανό τερματοφύλακα και τον σκόρερ Κώστα Μανωλά για να τους ευχαριστήσει και να τους συγχαρεί για την απόδοσή τους.
Ρομπέρτο αλάνι, μακάρι να μείνεις για πάντα στο λιμάνι.
Και ο Ρομπέρτο, όμως, εξελίσσεται σε έναν θρύλο του Θρύλου. Επτά αποκρούσεις, οι περισσότερες εξ αυτών κρίσιμες. Δύσκολες έως αδύνατες να γίνουν. Με χέρια, πόδια, εκτινάξεις... Ό,τι και να έκανε η Μπενφίκα, απέναντί της έβρισκε τοίχο. Είναι ξεκάθαρο ότι ο Ισπανός τερματοφύλακας είχε ένα επιπλέον προσωπικό κίνητρο. Έπαιξε για μία σεζόν στην Μπενφίκα (2010/11), που έδωσε 8.500.000 ευρώ στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και έφτασε στα όρια του χλευασμού. Μέχρι και στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου πριν από τον αγώνα, τη Δευτέρα, η πρώτη ερώτηση από Πορτογάλο συνάδελφο στον Μίτσελ είχε να κάνει με τον Ρομπέρτο και το λάθος του στο γκολ της πρώτης αναμέτρησης στη Λισαβόνα. Τη νύχτα της Τρίτης, οι άνθρωποι της Μπενφίκα πρέπει να αισθάνονται λίγο πικραμένοι.
Εμένα, όμως, δεν με ενδιαφέρουν αυτά. Ο Ρομπέρτο απόψε φορούσε τη φανέλα του Ολυμπιακού. Τίμησε και με το παραπάνω τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο στο στήθος. Αυτό ξέρω και αυτό κρατάω... Στην Μπενφίκα μπορεί να κλαίνε με μαύρο δάκρυ, αλλά εμάς μας νοιάζει ο Θρύλος και μόνο. Επτά τόσο σημαντικές αποκρούσεις σε επίπεδο Champions League είναι πολλές. Κι αν στην έδρα της Άντερλεχτ βοήθησε εξίσου σημαντικά και ο Κώστας Μήτρογλου με τα τρία γκολ που σημείωσε, στο εντός έδρας ματς με την Μπενφίκα ο Ρομπέρτο είναι ο απόλυτος ήρωας του Ολυμπιακού. Έδωσε τα πάντα και στις δύο νίκες μέχρι στιγμής στον 3ο όμιλο, αλλά απόψε το κάτι παραπάνω. Οι τρεις βαθμοί έχουν ξεκάθαρα την υπογραφή του. Η ομάδα δεν έπαιξε καλά, κάθε άλλο. Ίσως το χειρότερο ευρωπαϊκό παιχνίδι του Ολυμπιακού στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" από εποχής Τροντ Σόλιντ. Ε και; Το έγραψα και μετά τη νίκη στην έδρα της Άντερλεχτ, το γράφω και τώρα. Μας χρωστάει πολλά ακόμα η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη στην Ευρώπη. Η τύχη, η μοίρα, μας χρωστάνε πολλά... Έχουμε αποκλειστεί από την επόμενη φάση τέσσερις φορές, με 10 και 9 βαθμούς. Έχοντας κάνει ματσάρες και ματσάρες. Με τη φιναλίστ του περυσινού Europa League παίζαμε. Για αυτό ό,τι και να λένε οι άλλοι μην τους ακούτε. Είμαστε υπερήφανοι για την ομάδα μας. Όταν η ομάδα μάζευε τόσους πόντους και αποκλειόταν, παίζοντας στα περισσότερα ματς πολύ καλά, μετρούσε το αποτέλεσμα. Έτσι και τώρα, το αποτέλεσμα μετράει.
Η ιστορία του ματς είναι απλή: η Μπενφίκα δεν σκόραρε στις δύο καλές ευκαιρίες που είχε στο πρώτο δεκάλεπτο λόγω Ρομπέρτο. Ο Ολυμπιακός πέτυχε γκολ στο 13ο, στην πρώτη του καλή στιγμή στο ματς, με την καρφωτή κεφαλιά του Κώστα Μανωλά, ο οποίος πήρε φόρα και με εκπληκτικό άλμα έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Μπενφίκα, με τους φιλοξενούμενους να μένουν ακίνητοι, αφήνοντας τον 22άχρονο στόπερ αμαρκάριστο. Οι στημένες φάσεις "πλήγωσαν" την ομάδα στην πρεμιέρα κόντρα στην Παρί Σεν-Ζερμέν και στον πρώτο αγώνα με την Μπενφίκα. Σειρά μας, λοιπόν, να "πληγώσουμε" τον αντίπαλο μέσα από τις στημένες φάσεις.
Είναι από τα παιχνίδια που τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά εξ αρχής. Ο Ολυμπιακός μπορεί να σκόραρε νωρίς, αλλά δεν έδειχνε σε καμία περίπτωση να έχει τον έλεγχο στο ματς. Τακτικά, η ομάδα δεν ήταν όπως θα έπρεπε. Το ρίσκο με τους δύο επιθετικούς στην αρχική εντεκάδα (Σαβιόλα, Μήτρογλου) απέτυχε για δεύτερη φορά σε επίπεδο Champions League, καθώς από το πρώτο λεπτό η ομάδα έχασε τον έλεγχο της μεσαίας γραμμής. Η Μπενφίκα είχε παραπάνω παίκτη στο κέντρο και πήρε εύκολα το χώρο. Στο δεύτερο ημίχρονο με την είσοδο του Ντομίνγκες αντί του Σαβιόλα στόχος ήταν να κρατήσει η ομάδα περισσότερο την μπάλα στην κατοχή της, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Ήταν δύσκολο να αλλάξει η ροή του ματς, όταν σχεδόν από την αρχή η Μπενφίκα έχει το κουμάντο και οι περισσότεροι παίκτες των Πειραιωτών δεν βρίσκονταν σε καλή βραδιά. Ο στόχος σχεδόν σε όλο το δεύτερο μέρος ήταν να κρατήσουμε πίσω. Παλικαρίσια, με αυτοθυσία, και τον Ρομπέρταρο στο τέρμα. Δημιουργικά και επιθετικά δεν βγήκε τίποτα στο χορτάρι. Η μπάλα δεν έφτανε στον Μήτρογλου, ο οποίος περιορίστηκε σε αμυντικό ρόλο, προσπαθώντας να πρεσάρει όσο μπορεί. Δύο καθαρές φάσεις για γκολ σε 93 λεπτά αγώνα είναι λίγες για τον Ολυμπιακό. Μία με το γκολ του Μανωλά και μία με τον εξαιρετικό Σαλίνο στο τέλος.
Επειδή και ο τερματοφύλακας είναι μέλος της ομάδας, η νίκη είναι δίκαιη. Ο Ολυμπιακός έφτασε τους επτά βαθμούς και απομένουν δύο αγώνες για να εξασφαλίσει την πρόκριση στις 16 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Τακτικά ο Ολυμπιακός είχε πρόβλημα και ο Μίτσελ πρέπει να δουλέψει τις αδυναμίες. Δεν θα υπάρχει πάντα ένας Ρομπέρτο να μας σώζει. Γνωρίζω ότι με περιμένετε στη γωνία για τον Ισπανό προπονητή... Οι αμφιβολίες μου παραμένουν, αλλά η ομάδα κερδίζει και βρίσκεται κοντά σε ένα στόχο που έχει να επιτύχει από τη σεζόν 2009/10. Θεωρώ πως είμαι δίκαιος στη ζωή μου, για αυτό και γράφω τώρα πως το "γύρισμα" που έχει κάνει ο Μίτσελ δεν υπάρχει. Ήταν με το ενάμιση πόδι στην έξοδο και τώρα βαδίζει καβάλα στο άλογο. Μαγκιά του. Μπήκε και ο ίδιος πιο βαθιά στο DNA της ομάδας. Και του βγάζω το καπέλο γιατί γύρισε την κατάσταση παλικαρίσια, μοναχικά, με την προσωπικότητά του. Δεν θυμάμαι ξανά στο παρελθόν τέτοια ανατροπή δεδομένων από προπονητή του Ολυμπιακού. Μαγκιά του... Η ομάδα παίρνει τα αποτελέσματα που θέλει, χωρίς να έχει πάντα καλή απόδοση. Αυτό δείχνει δύο πράγματα: ότι το ερυθρόλευκο σύνολο χτίζει χαρακτήρα και ότι έχει πολλή δουλειά ακόμα μπροστά του για να βελτιωθεί ακόμα περισσότερο σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού.
Η εικόνα που τελειώνει το ματς και ο Ρομπέρτο ξαπλώνει στο χορτάρι και χτυπάει τη γροθιά του στο έδαφος, πανηγυρίζοντας, δεν φεύγει από το μυαλό μου. Δεν σβήνει, όπως και αυτή του Μίτσελ, ο οποίος τρέχει να αγκαλιάσει τον Ισπανό τερματοφύλακα και τον σκόρερ Κώστα Μανωλά για να τους ευχαριστήσει και να τους συγχαρεί για την απόδοσή τους.
Ρομπέρτο αλάνι, μακάρι να μείνεις για πάντα στο λιμάνι.
Πηγή: www.redplanet.gr
Post a Comment