Η αλήθεια είναι ότι ο Ολυμπιακός ταλαιπωρήθηκε πολύ στην προσπάθεια εύρεσης της διάδοχης κατάστασης του Αντώνη Νικοπολίδη. Δηλαδή μιας εν πάση περιπτώσει αξιόπιστης διάδοχης κατάστασης. Κι εδώ που τα λέμε δεν είναι εύκολο από την μία μέρα στην άλλη να βρίσκεις «καπάκι» έναν γκολκίπερ άξιο να υπερασπιστεί τα δοκάρια με τόση ασφάλεια και συνέπεια. Θα ψάξεις, θα ψάξεις, θα ξαναψάξεις και κάποια στιγμή με μεθοδικότητα και καλή έρευνα αγοράς θα τον βρεις.
Το πιο τρανό δείγμα των δυσκολιών που συνάντησαν οι «ερυθρόλευκοι» ήταν ο αλησμόνητος Κοστάντσο, τον οποίο ούτε που θέλουν να θυμούνται οι φίλοι του Ολυμπιακού. Επειτα ήρθε ο Κάρολ. Ο συμπαθής Κάρολ, ο πολύ καλός σε συγκεκριμένες βραδιές Κάρολ, αλλά και ο ασταθής Κάρολ. Και βέβαια υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει ο Μέγερι. Μια συμπαθητική εναλλακτική λύση, αλλά όχι τόσο επαρκής για μόνιμα βασικός. Αυτό ακριβώς, δηλαδή, που είναι τώρα. Μια έξτρα λύση από τον πάγκο.
Στην περίπτωση του Ρομπέρτο ο Ολυμπιακός έκανε το καλύτερο που μπορούσε να κάνει: άκουσε τον προπονητή του. Τον πολύ καλό, κατά πώς φαίνεται ολοένα και περισσότερο, προπονητή του. Ο Μίτσελ ήξερε τον Μαδριλένο γκολκίπερ από την Ισπανία, εισηγήθηκε την απόκτησή του και εγένετο πράξη. Καλή πράξη. Πάνω απ' όλα επιτυχημένη πράξη. Τον γκολκίπερ δεν θα τον κρίνεις στο ένα λάθος. Θα τον κρίνεις στα πολλά ματς. Αν στα 10 τα 8 είναι καλά, έχεις κάνει διάνα. Αν κάνει σε δύο-τρία ματς ζογκλερικά και σε άλλα πέντε σέρνεται, τότε έχεις πρόβλημα. Αν ο Ολυμπιακός εξασφαλίσει την πρόκριση στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ, την οποία με την χθεσινή νίκη έχει αγκαλιάσει, θα οφείλει πολλά σε αυτό τον νεοφερμένο Ισπανό.
Πηγή : www.sportday.gr
Post a Comment