Ο Ρομπέρτο που έμοιαζε με τους "Fantastic 4" σε... συσκευασία του ενός, οι αποφάσεις των Μίτσελ και Ζεζούς που διαμόρφωσαν την εικόνα του αγώνα και το πρόβλημα στο οποίο καλείται να βρει λύση ο Ισπανός τεχνικός.
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Γι' αυτό ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα σπορ, γι' αυτό είναι ο βασιλιάς του αθλητισμού. Με την Παρί ΣΖ ο Ολυμπιακός κάνει ένα ονειρεμένο ημίχρονο, ένα 45λεπτο που σφυροκοπά με λύσσα τους Γάλλους, ένα πρώτο μισό που θα μπορούσε να προηγείται το λιγότερο με 2-0. Αποτέλεσμα; 1-4. Πάει στις Βρυξέλλες, η Άντερλεχτ σου δίνει την εντύπωση πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να σκοράρει, αλλά ο Μήτρογλου γράφει διαφορετικά την ιστορία. Αποτέλεσμα; 0-3!
Επόμενος σταθμός η Λισσαβώνα. Κόντρα στην φιναλίστ του περσινού Europa League, ο Ολυμπιακός φοράει το καλό ευρωπαϊκό του κουστούμι, έχει τον έλεγχο του ματς και τις ευκαιρίες να πάρει το "διπλό", αλλά ένα άουτ που έγινε κόρνερ μαζί με τον λάθος υπολογισμό του Ρομπέρτο, στερούν την νίκη από τους ερυθρόλευκους. Αποτέλεσμα; 1-1. Και φτάνει το παιχνίδι του Φαλήρου κόντρα στην Μπενφίκα... Οι Πορτογάλοι ακόμη παλεύουν να βάλουν γκολ, αφού ο Ρομπέρτο πιάνει σουτ, κεφαλιές, τετ-α-τετ, κουνούπια, σκνίπες, πουλιά και γενικά ό,τι πετάει γύρω από την εστία του και εντέλει οι Πειραιώτες πετυχαίνουν μια νίκη που τους φέρνει αγκαλιά με την πρόκριση στους "16" του Champions League.
Έπαθε ό,τι ήθελε να κάνει αλλά ο Ρομπέρτο ήταν εκεί
Από το ξεκίνημα της αναμέτρησης η Μπενφίκα πήρε τα ηνία του αγώνα, υποχρεώνοντας τον Ολυμπιακό σε παθητικό κυρίως ρόλο. Οι "αετοί" της Λισσαβώνας νιώθουν έντονη πίεση από την αρχή της σεζόν εξαιτίας των προβληματικών εμφανίσεων και των άσχημων αποτελεσμάτων της ομάδας, οπότε έψαχναν μοιραία μια μεγάλη νίκη που θα τους έδινε την ευκαιρία να "ανασάνουν" αγωνιστικά.
Και πράγματι θα την έπαιρναν, αν στην εστία του Ολυμπιακού δεν υπήρχε ο Ρομπέρτο, που σου έδινε την εντύπωση πως ήταν όλοι οι "Fantastic 4" σε... συσκευασία του ενός.
Ο Ισπανός γκολκίπερ ήταν και λάστιχο και βράχος και φωτιά μαζί, κερδίζοντας τους αντιπάλους του με κάθε τρόπο σε χόρτο και αέρα, κάνοντας την εστία του να μοιάζει αόρατη στα μάτια των μέσων και επιθετικών της Μπενφίκα.
Οι φιλοξενούμενοι λοιπόν ξεκίνησαν το ματς πιέζοντας ψηλά, "κλειδώνοντας" τους μέσους του Ολυμπιακού και συνάμα πήραν την κατοχή της μπάλας. Με λίγα λόγια, οι ερυθρόλευκοι έπαθαν ό,τι ήθελαν αυτοί να κάνουν στην Μπενφίκα. Όλα σωστά τα έπραξαν οι "αετοί", μόνο που τα... νύχια τα είχε ο ανίκητος Ρομπέρτο Χιμένεθ.
Κατάλαβε το λάθος του στην Λισσαβώνα ο Ζεζούς. Και το διόρθωσε στο Φάληρο...
Μετά το παιχνίδι στο "Εστάντιο Ντα Λουζ", είχα γράψει πως ο Ζόρζε Ζεζούς είχε κάνει ένα τεράστιο δώρο στον Ολυμπιακό, με την απόφαση του να χρησιμοποιήσει δύο και όχι τρεις κεντρικούς μέσους στον άξονα της μεσαίας γραμμής της ομάδας του.
Με αποτέλεσμα οι ερυθρόλευκοι να πάρουν την πρωτοβουλία στον χώρο του κέντρου (με έξτρα παίκτη πότε τον Ντομίνγκες και πότε τον Φουστέρ), να ανακόπτουν εύκολα τις επιθέσεις των αντιπάλων τους και να κρατάνε με σχετική ευκολία την μπάλα, δημιουργώντας προϋποθέσεις για να σκοράρουν σε κάμποσες περιπτώσεις. Ο Ζεζούς πλήρωσε με το λιγότερο δυνατό κόστος το λάθος του, αφού ο Καρντόσο σκόραρε για το τελικό 1-1.
Τουλάχιστον ο Πορτογάλος τεχνικός έμαθε, αν κρίνουμε από τον τρόπο που παρέταξε την ομάδα του στο "Γ. Καραϊσκάκης". Δηλαδή με τρεις παίκτες στον άξονα. Μάτιτς και Αμορίμ, μπροστά τους σε πιο επιθετικό ρόλο ο Πέρες και η μπάλα συνεχώς στα πόδια των φιλοξενούμενων.
Οι τρεις κεντρικοί μέσοι της Μπενφίκα επικράτησαν σχετικά εύκολα των Μανιάτη, Σάμαρη με... ολίγη από Σαβιόλα και έδωσαν ακριβώς τον ρυθμό που ήθελαν στον άξονα της μεσαίας γραμμής.
Ατυχής η έμπνευση του Μίτσελ με Γιαταμπαρέ
Τα έχουμε ξαναπεί. Ανάλογα με το παιχνίδι, πολλές φορές όλοι οι προπονητές του κόσμου έχουν κάποιες εμπνεύσεις. Άλλοτε τους βγαίνουν, άλλοτε όχι. Ρίσκα είναι αυτά και δεν πιάνουν πάντα. Όπως δεν πέτυχε και αυτό του Μίτσελ με τον Γιαταμπαρέ σε ρόλο δεξιού εξτρέμ.
Χωρίς τον Βάις στην διάθεση του, με τον Κάμπελ να προέρχεται από ένα γλυκανάλατο ματς κόντρα στον Παναθηναϊκό και τον Γιαταμπαρέ να έχει κάνει καλό ματς στην Λισσαβώνα σαν αλλαγή, μάλλον λογικά ο Ισπανός τεχνικός σκέφτηκε πως ο διεθνής άσος από το Μάλι θα μπορούσε να του δώσει πράγματα στην αναμέτρηση με την Μπενφίκα. Κάτι που δεν συνέβη.
Γεγονός που επιδείνωσε το πρόβλημα που ήδη αντιμετώπιζε ο Ολυμπιακός στο παιχνίδι, όσον αφορά την κυκλοφορία της μπάλας. Πως;
Δεν είχε πλάτος στην επίθεση, δεν κράταγε μπάλα και μοιραία έχανε μέτρα στο γήπεδο
Πολύ απλά, με την απόφαση του Μίτσελ να παρατάξει δίχως κλασικά εξτρέμ τον Ολυμπιακό, οι ερυθρόλευκοι δεν μπορούσαν να δώσουν πλάτος στο γήπεδο και να προβληματίσουν τους αντιπάλους τους στις πτέρυγες.
Είναι χαρακτηριστικές πολλές φάσεις που οι Σαβιόλα, Μανιάτης και Σάμαρης είχαν την μπάλα στα πόδια τους αλλά κανέναν παίκτη στην πλευρά να την δώσουν, ξεκινώντας μια επιθετική ενέργεια. Ακόμη όμως και όταν οι Φουστέρ ή Γιαταμπαρέ έγιναν κάτοχοι της "στρογγυλής θεάς", ουδέποτε μπόρεσαν να ενεργήσουν ως εξτρέμ και να πλαγιοκοπήσουν την αντίπαλη άμυνα.
Ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να αλλάξει τρίτη πάσα (προς τα εμπρός τουλάχιστον...), παίκτης να "τρέξει την μπάλα" δεν υπήρχε (Κάμπελ στον πάγκο, Βάις εκτός 18άδας) και μοιραία οι ερυθρόλευκοι βρίσκονταν συνέχεια στο κατόπι των αντιπάλων τους.
Και όταν κυνηγάς την μπάλα συνέχεια κουράζεσαι πιο εύκολα... Μόλις την ανακτήσεις; Είτε δεν έχεις ανάσες για ατομική ενέργεια, είτε δεν έχεις που να την δώσεις αφού όλοι -πλην του φορ- οι συμπαίκτες σου είναι οπισθοχωρημένοι και πιέζονται.
Αδυναμία που πρέπει να βελτιώσει ο Ολυμπιακός
Όταν ο αντίπαλος παρατάσσει στον άξονα τρεις παίκτες, συχνά ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει προβλήματα. Τόσο στο να κρατήσει την μπάλα, να την κυκλοφορήσει και αναπτυχθεί ορθολογικά, όσο και στο ανασταλτικό κομμάτι.
Το πρόβλημα επιδεινώνεται όταν οι κλασσικοί κεντρικοί μέσοι των ερυθρολεύκων είναι δύο και ο Σαβιόλα προσπαθεί να κάνει τον τρίτο της παρέας. Είναι άδικο και για τον Αργεντίνο να μπαίνει σε αυτή την διαδικασία στα 32 του. Όσο και να προσπαθεί δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό τον ρόλο.
Χώρια που ο Σαβιόλα από μικρός έχει μάθει να κάνει καλά ένα πράγμα: να παίζει την μπάλα γρήγορα, με την μία και συνήθως σε μικρό χώρο. Με μια πάσα να ξεκλειδώνει την αντίπαλη άμυνα ή να βγαίνει σε θέση βολής.
Μόνο που για να γίνει αυτό χρειάζονται συμπαίκτες παρόμοιας ποδοσφαιρικής νοοτροπίας και ο Ολυμπιακός να κλείνει τον αντίπαλο του τουλάχιστον στο μισό του γηπέδου. Πόσο εύκολο είναι αυτό σε επίπεδο Champions League;
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Γι' αυτό ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα σπορ, γι' αυτό είναι ο βασιλιάς του αθλητισμού. Με την Παρί ΣΖ ο Ολυμπιακός κάνει ένα ονειρεμένο ημίχρονο, ένα 45λεπτο που σφυροκοπά με λύσσα τους Γάλλους, ένα πρώτο μισό που θα μπορούσε να προηγείται το λιγότερο με 2-0. Αποτέλεσμα; 1-4. Πάει στις Βρυξέλλες, η Άντερλεχτ σου δίνει την εντύπωση πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να σκοράρει, αλλά ο Μήτρογλου γράφει διαφορετικά την ιστορία. Αποτέλεσμα; 0-3!
Επόμενος σταθμός η Λισσαβώνα. Κόντρα στην φιναλίστ του περσινού Europa League, ο Ολυμπιακός φοράει το καλό ευρωπαϊκό του κουστούμι, έχει τον έλεγχο του ματς και τις ευκαιρίες να πάρει το "διπλό", αλλά ένα άουτ που έγινε κόρνερ μαζί με τον λάθος υπολογισμό του Ρομπέρτο, στερούν την νίκη από τους ερυθρόλευκους. Αποτέλεσμα; 1-1. Και φτάνει το παιχνίδι του Φαλήρου κόντρα στην Μπενφίκα... Οι Πορτογάλοι ακόμη παλεύουν να βάλουν γκολ, αφού ο Ρομπέρτο πιάνει σουτ, κεφαλιές, τετ-α-τετ, κουνούπια, σκνίπες, πουλιά και γενικά ό,τι πετάει γύρω από την εστία του και εντέλει οι Πειραιώτες πετυχαίνουν μια νίκη που τους φέρνει αγκαλιά με την πρόκριση στους "16" του Champions League.
Έπαθε ό,τι ήθελε να κάνει αλλά ο Ρομπέρτο ήταν εκεί
Από το ξεκίνημα της αναμέτρησης η Μπενφίκα πήρε τα ηνία του αγώνα, υποχρεώνοντας τον Ολυμπιακό σε παθητικό κυρίως ρόλο. Οι "αετοί" της Λισσαβώνας νιώθουν έντονη πίεση από την αρχή της σεζόν εξαιτίας των προβληματικών εμφανίσεων και των άσχημων αποτελεσμάτων της ομάδας, οπότε έψαχναν μοιραία μια μεγάλη νίκη που θα τους έδινε την ευκαιρία να "ανασάνουν" αγωνιστικά.
Και πράγματι θα την έπαιρναν, αν στην εστία του Ολυμπιακού δεν υπήρχε ο Ρομπέρτο, που σου έδινε την εντύπωση πως ήταν όλοι οι "Fantastic 4" σε... συσκευασία του ενός.
Ο Ισπανός γκολκίπερ ήταν και λάστιχο και βράχος και φωτιά μαζί, κερδίζοντας τους αντιπάλους του με κάθε τρόπο σε χόρτο και αέρα, κάνοντας την εστία του να μοιάζει αόρατη στα μάτια των μέσων και επιθετικών της Μπενφίκα.
Οι φιλοξενούμενοι λοιπόν ξεκίνησαν το ματς πιέζοντας ψηλά, "κλειδώνοντας" τους μέσους του Ολυμπιακού και συνάμα πήραν την κατοχή της μπάλας. Με λίγα λόγια, οι ερυθρόλευκοι έπαθαν ό,τι ήθελαν αυτοί να κάνουν στην Μπενφίκα. Όλα σωστά τα έπραξαν οι "αετοί", μόνο που τα... νύχια τα είχε ο ανίκητος Ρομπέρτο Χιμένεθ.
Κατάλαβε το λάθος του στην Λισσαβώνα ο Ζεζούς. Και το διόρθωσε στο Φάληρο...
Μετά το παιχνίδι στο "Εστάντιο Ντα Λουζ", είχα γράψει πως ο Ζόρζε Ζεζούς είχε κάνει ένα τεράστιο δώρο στον Ολυμπιακό, με την απόφαση του να χρησιμοποιήσει δύο και όχι τρεις κεντρικούς μέσους στον άξονα της μεσαίας γραμμής της ομάδας του.
Με αποτέλεσμα οι ερυθρόλευκοι να πάρουν την πρωτοβουλία στον χώρο του κέντρου (με έξτρα παίκτη πότε τον Ντομίνγκες και πότε τον Φουστέρ), να ανακόπτουν εύκολα τις επιθέσεις των αντιπάλων τους και να κρατάνε με σχετική ευκολία την μπάλα, δημιουργώντας προϋποθέσεις για να σκοράρουν σε κάμποσες περιπτώσεις. Ο Ζεζούς πλήρωσε με το λιγότερο δυνατό κόστος το λάθος του, αφού ο Καρντόσο σκόραρε για το τελικό 1-1.
Τουλάχιστον ο Πορτογάλος τεχνικός έμαθε, αν κρίνουμε από τον τρόπο που παρέταξε την ομάδα του στο "Γ. Καραϊσκάκης". Δηλαδή με τρεις παίκτες στον άξονα. Μάτιτς και Αμορίμ, μπροστά τους σε πιο επιθετικό ρόλο ο Πέρες και η μπάλα συνεχώς στα πόδια των φιλοξενούμενων.
Οι τρεις κεντρικοί μέσοι της Μπενφίκα επικράτησαν σχετικά εύκολα των Μανιάτη, Σάμαρη με... ολίγη από Σαβιόλα και έδωσαν ακριβώς τον ρυθμό που ήθελαν στον άξονα της μεσαίας γραμμής.
Ατυχής η έμπνευση του Μίτσελ με Γιαταμπαρέ
Τα έχουμε ξαναπεί. Ανάλογα με το παιχνίδι, πολλές φορές όλοι οι προπονητές του κόσμου έχουν κάποιες εμπνεύσεις. Άλλοτε τους βγαίνουν, άλλοτε όχι. Ρίσκα είναι αυτά και δεν πιάνουν πάντα. Όπως δεν πέτυχε και αυτό του Μίτσελ με τον Γιαταμπαρέ σε ρόλο δεξιού εξτρέμ.
Χωρίς τον Βάις στην διάθεση του, με τον Κάμπελ να προέρχεται από ένα γλυκανάλατο ματς κόντρα στον Παναθηναϊκό και τον Γιαταμπαρέ να έχει κάνει καλό ματς στην Λισσαβώνα σαν αλλαγή, μάλλον λογικά ο Ισπανός τεχνικός σκέφτηκε πως ο διεθνής άσος από το Μάλι θα μπορούσε να του δώσει πράγματα στην αναμέτρηση με την Μπενφίκα. Κάτι που δεν συνέβη.
Γεγονός που επιδείνωσε το πρόβλημα που ήδη αντιμετώπιζε ο Ολυμπιακός στο παιχνίδι, όσον αφορά την κυκλοφορία της μπάλας. Πως;
Δεν είχε πλάτος στην επίθεση, δεν κράταγε μπάλα και μοιραία έχανε μέτρα στο γήπεδο
Πολύ απλά, με την απόφαση του Μίτσελ να παρατάξει δίχως κλασικά εξτρέμ τον Ολυμπιακό, οι ερυθρόλευκοι δεν μπορούσαν να δώσουν πλάτος στο γήπεδο και να προβληματίσουν τους αντιπάλους τους στις πτέρυγες.
Είναι χαρακτηριστικές πολλές φάσεις που οι Σαβιόλα, Μανιάτης και Σάμαρης είχαν την μπάλα στα πόδια τους αλλά κανέναν παίκτη στην πλευρά να την δώσουν, ξεκινώντας μια επιθετική ενέργεια. Ακόμη όμως και όταν οι Φουστέρ ή Γιαταμπαρέ έγιναν κάτοχοι της "στρογγυλής θεάς", ουδέποτε μπόρεσαν να ενεργήσουν ως εξτρέμ και να πλαγιοκοπήσουν την αντίπαλη άμυνα.
Ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να αλλάξει τρίτη πάσα (προς τα εμπρός τουλάχιστον...), παίκτης να "τρέξει την μπάλα" δεν υπήρχε (Κάμπελ στον πάγκο, Βάις εκτός 18άδας) και μοιραία οι ερυθρόλευκοι βρίσκονταν συνέχεια στο κατόπι των αντιπάλων τους.
Και όταν κυνηγάς την μπάλα συνέχεια κουράζεσαι πιο εύκολα... Μόλις την ανακτήσεις; Είτε δεν έχεις ανάσες για ατομική ενέργεια, είτε δεν έχεις που να την δώσεις αφού όλοι -πλην του φορ- οι συμπαίκτες σου είναι οπισθοχωρημένοι και πιέζονται.
Αδυναμία που πρέπει να βελτιώσει ο Ολυμπιακός
Όταν ο αντίπαλος παρατάσσει στον άξονα τρεις παίκτες, συχνά ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει προβλήματα. Τόσο στο να κρατήσει την μπάλα, να την κυκλοφορήσει και αναπτυχθεί ορθολογικά, όσο και στο ανασταλτικό κομμάτι.
Το πρόβλημα επιδεινώνεται όταν οι κλασσικοί κεντρικοί μέσοι των ερυθρολεύκων είναι δύο και ο Σαβιόλα προσπαθεί να κάνει τον τρίτο της παρέας. Είναι άδικο και για τον Αργεντίνο να μπαίνει σε αυτή την διαδικασία στα 32 του. Όσο και να προσπαθεί δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό τον ρόλο.
Χώρια που ο Σαβιόλα από μικρός έχει μάθει να κάνει καλά ένα πράγμα: να παίζει την μπάλα γρήγορα, με την μία και συνήθως σε μικρό χώρο. Με μια πάσα να ξεκλειδώνει την αντίπαλη άμυνα ή να βγαίνει σε θέση βολής.
Μόνο που για να γίνει αυτό χρειάζονται συμπαίκτες παρόμοιας ποδοσφαιρικής νοοτροπίας και ο Ολυμπιακός να κλείνει τον αντίπαλο του τουλάχιστον στο μισό του γηπέδου. Πόσο εύκολο είναι αυτό σε επίπεδο Champions League;
Αν υπάρχουν θετικά; Σαφέστατα!
Κατ' αρχήν η νίκη αυτή καθεαυτή. Σε τέτοια παιχνίδια αυτό που μετράει πρωτίστως είναι το αποτέλεσμα. Ας μην γελιόμαστε. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Ολυμπιακός έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι μετά από πολύ καλές εμφανίσεις. Ελάχιστοι στέκονταν σε αυτό, οι περισσότεροι γκρίνιαζαν για την ήττα, ψάχνοντας τι έφταιξε.
Όταν μια ομάδα καταφέρνει να κερδίζει παιχνίδια πρόκρισης σε κακές βραδιές της, τότε σιγά-σιγά χτίζει χαρακτήρα. Πολύ σημαντικό στοιχείο, πως ακόμη και όσοι δεν έπιασαν υψηλά στάνταρ απόδοσης, πάλεψαν το ματς σκυλίσια μέχρι το 90'. Δείγμα καλής ψυχολογίας και σθένους. Που δείχνει πως οι ερυθρόλευκοι αρχίζουν και λειτουργούν σαν ομάδα, όσον αφορά το γεγονός πως μοχθούν όλοι μαζί στο γήπεδο.
Θετική εντύπωση δημιουργεί και η εικόνα με τον Μίτσελ να γίνεται ένα με τους παίκτες του στους πανηγυρισμούς, δείγμα πως με τον καιρό υπάρχει "δέσιμο" ανάμεσα τους. Τους "πάει" και τον... πάνε. Όσοι έχουν κλωτσήσει το τόπι έστω και σε ερασιτεχνικές κατηγορίες, γνωρίζουν πόσο σημαντικό είναι να μπαίνεις στο γήπεδο και να γουστάρεις να παίζεις και για τον άνθρωπο που είναι στον πάγκο.
Στα συν του Ισπανού τεχνικού πως δεν "στρογγυλοκάθισε" στο αποτέλεσμα και αναγνώρισε πως ο Ολυμπιακός έχει πράγματα να βελτιώσει στο παιχνίδι του. Και θα έχει πολύ καιρό να το κάνει με ηρεμία και ψυχολογία στα ύψη, εφόσον έρθει και το "3 στα 3" κόντρα στον ΠΑΟΚ την Κυριακή. Μετά ποιος τους πιάνει, Μίτσελ και παίκτες...
ΥΓ: Το να επενδύσει ελληνικός σύλλογος έξι εκατομμύρια ευρώ (όσο είναι η αξία του Ρομπέρτο τώρα, αν και με τέτοιες εμφανίσεις θα πάρει την ανιούσα...) για την απόκτηση γκολκίπερ, μοιάζει με όνειρο απατηλό. Ευχής έργον θα ήταν μια τέτοια εξέλιξη, αλλά ελάχιστες οι πιθανότητες. Χώρια που αν συνεχίσει έτσι ο Ρομπέρτο, δεν βλέπω τον λόγο που δεν θα αγωνίζεται βασικός του χρόνου στην Ατλέτικο Μαδρίτης, όπου και ανήκει. Γι' αυτό ας τον απολαύσουμε τώρα και έχει ο Θεός...
Κατ' αρχήν η νίκη αυτή καθεαυτή. Σε τέτοια παιχνίδια αυτό που μετράει πρωτίστως είναι το αποτέλεσμα. Ας μην γελιόμαστε. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Ολυμπιακός έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι μετά από πολύ καλές εμφανίσεις. Ελάχιστοι στέκονταν σε αυτό, οι περισσότεροι γκρίνιαζαν για την ήττα, ψάχνοντας τι έφταιξε.
Όταν μια ομάδα καταφέρνει να κερδίζει παιχνίδια πρόκρισης σε κακές βραδιές της, τότε σιγά-σιγά χτίζει χαρακτήρα. Πολύ σημαντικό στοιχείο, πως ακόμη και όσοι δεν έπιασαν υψηλά στάνταρ απόδοσης, πάλεψαν το ματς σκυλίσια μέχρι το 90'. Δείγμα καλής ψυχολογίας και σθένους. Που δείχνει πως οι ερυθρόλευκοι αρχίζουν και λειτουργούν σαν ομάδα, όσον αφορά το γεγονός πως μοχθούν όλοι μαζί στο γήπεδο.
Θετική εντύπωση δημιουργεί και η εικόνα με τον Μίτσελ να γίνεται ένα με τους παίκτες του στους πανηγυρισμούς, δείγμα πως με τον καιρό υπάρχει "δέσιμο" ανάμεσα τους. Τους "πάει" και τον... πάνε. Όσοι έχουν κλωτσήσει το τόπι έστω και σε ερασιτεχνικές κατηγορίες, γνωρίζουν πόσο σημαντικό είναι να μπαίνεις στο γήπεδο και να γουστάρεις να παίζεις και για τον άνθρωπο που είναι στον πάγκο.
Στα συν του Ισπανού τεχνικού πως δεν "στρογγυλοκάθισε" στο αποτέλεσμα και αναγνώρισε πως ο Ολυμπιακός έχει πράγματα να βελτιώσει στο παιχνίδι του. Και θα έχει πολύ καιρό να το κάνει με ηρεμία και ψυχολογία στα ύψη, εφόσον έρθει και το "3 στα 3" κόντρα στον ΠΑΟΚ την Κυριακή. Μετά ποιος τους πιάνει, Μίτσελ και παίκτες...
ΥΓ: Το να επενδύσει ελληνικός σύλλογος έξι εκατομμύρια ευρώ (όσο είναι η αξία του Ρομπέρτο τώρα, αν και με τέτοιες εμφανίσεις θα πάρει την ανιούσα...) για την απόκτηση γκολκίπερ, μοιάζει με όνειρο απατηλό. Ευχής έργον θα ήταν μια τέτοια εξέλιξη, αλλά ελάχιστες οι πιθανότητες. Χώρια που αν συνεχίσει έτσι ο Ρομπέρτο, δεν βλέπω τον λόγο που δεν θα αγωνίζεται βασικός του χρόνου στην Ατλέτικο Μαδρίτης, όπου και ανήκει. Γι' αυτό ας τον απολαύσουμε τώρα και έχει ο Θεός...
Πηγή: www.redplanet.gr
Post a Comment