Να γράψω εγώ για την απόδοση του Ρομπέρτο; Υπόκλιση και σιωπή...
Όταν ο Μίτσελ μπήκε μέσα στο γήπεδο μετά τη λήξη για να τον αγκαλιάσει και να του υψώσει το χέρι σαν νικητή-ήρωα πυγμαχικού αγώνα...
Όταν ο Ζεσούς παρομοίασε την αποχώρησή του από την Μπενφίκα με εκείνες του Ραμίρεζ για την Τσέλσι και του Κοεντράο για τη Ρεάλ...
Όταν σύσσωμος ο πορτογαλικός Τύπος κατάπιε τη γλώσσα του κι έκανε την ειρωνία, αποθέωση...
Όταν τον εκθειασε ολόκληρος Αντώνης Νικοπολίδης...
Όταν ένα ολόκληρο γήπεδο στάθηκε όρθιο για να τον χειροκροτήσει και να κάνει σύνθημα το όνομά του...
Όταν γράφτηκαν και ειπώθηκαν από χτες το βράδυ όλα τα πιθανά και απίθανα (όπως οι αποκρούσεις του) εγκώμια για την εμφάνισή του...
Εκ μέρους μου σιωπή θαυμασμού και υπόκλιση...
Εκτός από τον...εκτός συναγωνισμού πρωταγωνιστή της νίκης του Ολυμπιακού που τον φέρνει μια ανάσα από τους 16, στα δικά μου μάτια φάνηκε ως η σπουδαιότερη εμφάνιση με τη φανέλα του Ολυμπιακού και για έναν ακόμα ποδοσφαιριστή...
Ο Λεάντρο Σαλίνο είχε μια θαρραλέα, συγκινητική και απολύτως ουσιαστική παρουσία εναντίον της Μπενφίκα.
Ο βραχύσωμος Βραζιλιάνος μπακ που είχε διακριθεί και στη Λεωφόρο, κόντρα στους Πορτογάλους έμοιαζε σε εντελώς οικείο περιβάλλον.
Μάρκαρε σκυλίσια στην πλευρά του, έκοψε πολλές φορές τον Γκαϊτάν κι όποιον περνούσε από εκεί, έδωσε και την ψυχή του, δεν κώλωσε σε δύναμη, δεν δίστασε να τσαμπουκαλευτεί με τον Πέρεζ, τον Καρντόζο και τους υπόλοιπους.
Και τις ψιλές του έριξε και σε καβγάδες μπλέχτηκε και σωτήρια τάκλιν είχε και άψογες τοποθετήσεις. Τους αστέρες της Μπενφίκα τους έχει φάει με το κουτάλι τόσα χρόνια στο πορτογαλικό πρωτάθλημα, τους ήξερε απ΄εξω κι ανακατωτά.
Στις καθυστερήσεις, παρά την εξάντληση από την υπερπροσπάθεια 90 λεπτών, έτρεξε με όλες τις δυνάμεις του προς την αντίπαλη περιοχή, νίκησε με την μπαλα στα πόδια τον αντίπαλο αμυντικό στο σπριντ και έπεσε νικητής μπροστά από τον Αρτούρ, προτού προλάβει από την έλλειψη καθαρού μυαλού, να κάνει το τελικό σουτ.
Σ΄αυτή τη φάση αποτυπώθηκε όλο το πάθος, η ένταση και το μεγάλο παιχνίδι που έκανε ο Σαλίνο. Σε μια ημιτελή προσπάθεια μιας ολοκληρωμένης αγωνιστικής βραδιάς.
Ήταν ο «μικρός Ρομπέρτο» της μεγάλης νίκης...
Όταν ο Μίτσελ μπήκε μέσα στο γήπεδο μετά τη λήξη για να τον αγκαλιάσει και να του υψώσει το χέρι σαν νικητή-ήρωα πυγμαχικού αγώνα...
Όταν ο Ζεσούς παρομοίασε την αποχώρησή του από την Μπενφίκα με εκείνες του Ραμίρεζ για την Τσέλσι και του Κοεντράο για τη Ρεάλ...
Όταν σύσσωμος ο πορτογαλικός Τύπος κατάπιε τη γλώσσα του κι έκανε την ειρωνία, αποθέωση...
Όταν τον εκθειασε ολόκληρος Αντώνης Νικοπολίδης...
Όταν ένα ολόκληρο γήπεδο στάθηκε όρθιο για να τον χειροκροτήσει και να κάνει σύνθημα το όνομά του...
Όταν γράφτηκαν και ειπώθηκαν από χτες το βράδυ όλα τα πιθανά και απίθανα (όπως οι αποκρούσεις του) εγκώμια για την εμφάνισή του...
Εκ μέρους μου σιωπή θαυμασμού και υπόκλιση...
Εκτός από τον...εκτός συναγωνισμού πρωταγωνιστή της νίκης του Ολυμπιακού που τον φέρνει μια ανάσα από τους 16, στα δικά μου μάτια φάνηκε ως η σπουδαιότερη εμφάνιση με τη φανέλα του Ολυμπιακού και για έναν ακόμα ποδοσφαιριστή...
Ο Λεάντρο Σαλίνο είχε μια θαρραλέα, συγκινητική και απολύτως ουσιαστική παρουσία εναντίον της Μπενφίκα.
Ο βραχύσωμος Βραζιλιάνος μπακ που είχε διακριθεί και στη Λεωφόρο, κόντρα στους Πορτογάλους έμοιαζε σε εντελώς οικείο περιβάλλον.
Μάρκαρε σκυλίσια στην πλευρά του, έκοψε πολλές φορές τον Γκαϊτάν κι όποιον περνούσε από εκεί, έδωσε και την ψυχή του, δεν κώλωσε σε δύναμη, δεν δίστασε να τσαμπουκαλευτεί με τον Πέρεζ, τον Καρντόζο και τους υπόλοιπους.
Και τις ψιλές του έριξε και σε καβγάδες μπλέχτηκε και σωτήρια τάκλιν είχε και άψογες τοποθετήσεις. Τους αστέρες της Μπενφίκα τους έχει φάει με το κουτάλι τόσα χρόνια στο πορτογαλικό πρωτάθλημα, τους ήξερε απ΄εξω κι ανακατωτά.
Στις καθυστερήσεις, παρά την εξάντληση από την υπερπροσπάθεια 90 λεπτών, έτρεξε με όλες τις δυνάμεις του προς την αντίπαλη περιοχή, νίκησε με την μπαλα στα πόδια τον αντίπαλο αμυντικό στο σπριντ και έπεσε νικητής μπροστά από τον Αρτούρ, προτού προλάβει από την έλλειψη καθαρού μυαλού, να κάνει το τελικό σουτ.
Σ΄αυτή τη φάση αποτυπώθηκε όλο το πάθος, η ένταση και το μεγάλο παιχνίδι που έκανε ο Σαλίνο. Σε μια ημιτελή προσπάθεια μιας ολοκληρωμένης αγωνιστικής βραδιάς.
Ήταν ο «μικρός Ρομπέρτο» της μεγάλης νίκης...
Πηγή: www.pamesports.gr
Post a Comment